Duela zazpi urte Emaktivan egon zen Estefanía Moralesen bisita jaso dugu, eta bere orientatzailearekin izan zuen prozesua nolakoa izan zen azaldu nahi zigun.

Nola iritsi zinen Emaktivara?

Lanbideren bitartez iritsi nintzen. Une hartan dibortziatu berria nintzen, eta dibortziatzen ziren hainbat emakume bezala, nire egoera ekonomikoa eta lan-egoera zail samarra zen. Hala ere, Emaktivan besoak zabalik hartu ninduten eta berehala orientatzaile bat izendatu ninduten, Eneritz, eta harekin izandako lehen elkarrizketan etxean banengo bezala sentitu nintzen, edo eskua eman eta lagunduko dizutela edo gutxienez saiatuko direla esaten dizuten leku batera iristea bezala.

Nolakoa izan zen prozesua?

Nire curriculumarekin hasi ginen, zertan hobetu nezakeen ikusi genuen, zer gustatzen zitzaidan, eta orientazioa ematen joan zitzaidan. Gogoan dut beste emakume batzuekin enpresekin gosaltzera joan ginela, eta niretzat garrantzitsuena izan da Emaktivan leiho bat ireki zidatela jakiteko zer egin nahi nuen nire bizitzarekin. Nik prestakuntza banuen, baina emakume askori gertatzen zaigun bezala, gure seme-alaben zaintzagatik eta gure familia osatzen joan garen moduagatik, ezin duzu nahi bezala lan egin. Eta ni zer egin nahi nuen ideiarik ere ez izatetik zer gustatzen zitzaidan kontziente izatera igaro nintzen.

Zein lanbide aukeratu zenuen?

Nik banuen autobus-txartela, eta gidari izan nintzen hilabete batzuetan; bide batez, matxismoa bertatik bertara bizi izan nuen. Gidaria emakumea zelako igo nahi ez zuten gizonetatik beste batzuetara igotzen ziren, nik eramango ote nituen galdezka. Orain egoera asko aldatu da, baina duela 7 urte horrelako iruzkinak entzuten zenituen.

Hala ere, ni ez nintzen kikildu eta nik ikasten jarraitu nuen, Euskotrenen sartu nintzen, prestatzen jarraitu nuen, ikasten eta oposizioetara aurkezten, nire helburua lortu nuen arte. Eta orain plaza finkoa dut aginte-postuan, arreta-operadore eta geltoki gisa.

Zertan aldatu da Emaktiva bizitza?

Bere garaian atea ireki zidan zer egin nahi nuen jakin nezan. Nire lanarekin eta ahaleginarekin honaino iristea lortu dudan arren, haiek bultzatu ninduten. Eta orain nire etxea bakarrik daramat, seme-alabekin, inoren laguntzarik gabe, eta inoiz sentitu ez naizen bezala sentitzen naiz, erabat aske, askatuta, ahaldunduta… 50 urterekin sentitzen dut honetaz guztiaz goza dezakedala.

Europar Batasunak kofinantzatuta

Rural Kutxarekin lankidetzan